دلم مثل دلت خونه ، شقايق                        چشام درياي بارونه ، شقايق
           مث مردن مي مونه دل بريدن              ولي دل بستن آسونه شقايق                                     شقايق درد من ، يكي دو تا نيست                آخه درد من از بيگانه ها نيست 

كسي خشكيده خون من رو دستاش            كه حتي يك نفس از من جدا نيست 

                             شقايق آي شقايق ، گل هميشه عاشق                                  

شقايق اينجا من خيلي غريبم                   آخه اينجا كسي عاشق نمي شه

عزاي عشق غصه ش جنس كوهه             دل ويرون من از جنس شيشه
 شقايق آخرين عاشق تو بودي                 تو مردي و پس از تو عاشقي مرد
 تو رو آخر سراب و عشق و حسرت             ته گلخونه هاي بي كسي برد
شقايق واي شقايق ،‌ گل هميشه عاشق    دويديم ،‌ دويديم و دويديم
 به شب هاي پر از قصه رسيديم                 گره زد ر نوشامو تقدير
ولي ما عاقبت از هم بريديم                       شقايق جاي تو دشت خدا بود
نه تو گلدون ، نه توي قصه ها بود                حالا از تو قفط اين مونده باقي
كه سالار تموم عاشقايي
 

خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری
 صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوسش نداری
خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی
بی وفا شه اون کسی که جونتو واسش گذاشتی
خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا
 می سوزونه گاهی قلب و زهر تلخ بعضی حرفا
خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه
 هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه
خیلی سخته اگر عمر جادوی شعرت تموم شه
نکنه چیزی که ریختی پای عشق اون حروم شه 
خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی
  وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی
خیلی سخته واسه ی اون بشکنه یه روز غرورت
اون نخواد ولی بمونه همیشه سنگ صبورت 
 

       غمخوارت میشم تا که همسفر غصه ماه نشی          

تو هستی                       
چون سادگی هست

این هم کیک تولدم........... 

وقتی خدا بدرقت می کرد گفت:

جایی که می خوای بری ادماش دلتو می شکنند .........اما نگران نباش

تو کوله بارت عشق گذاشتم که ببخشی

قلب گذاشتم که جا بدی

لبخند گذاشتم که هدیه بدی

و...................

مرگ گذاشتم که بدونی بر می گردی پیشم

در دادگاه عشق قسم قلبم بود

وکیلم دلم بود

و حضار جمعی از عاشقان و دلسوختگان

قاضی بلند نامم را فریاد زد

به جرم دوست داشتن محکوم شدم به تنهایی و مرگ

در کنار چوبه ی دار از من خواستند تا اخرین خواسته ام را بگویم

گفتم به او بگویید :

دوستش دارم

ولي مگه خدا هم گريه مي کنه

 چرا بايد دل خدا بگيره!!!!

 دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوي خدا رو حس کنم

اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت کمي بنوشم تا پاک و آسماني شوم!

 آسمان که خاکستري مي شد دل منم ابري مي شد

 حس ميکرم که آدما دل خدا رو شکستند و يا از ياد خدا غافل شدند

همه مي گفتند باران رحمت خداست ولي حس کودکانه من مي گفت خدا دلش از دست آدما گرفته

مگه نه ............

من نمیدانم کیم . . .

هیچکس ؟

بدنبال . . . ؟

شاید هیچ چیز از جنس هیچ کس . . .

شاید دنبال خودم می گردم در دنیای دگران . . .

هیچمو در پی هیچ همه عمر ، چو غمی در پی اشک و دلی در پی آه . . .

چیستم ؟ هیچکسی در پی شاید هیچ

باید گشت

شاید دید

در گذر ظلمت این دیر گذر کرده ز دور شاید آواز دلی می آید

شایدم نعره فریاد غمی میشنوم از آهی

شایدم داغ دلم تازه شده . . .

همین دانم که روزی آمدم روزی روان ، خواهم کشید جسم خود از این تن فرسوده بی روح پر دردم به رویای حقیقت بار انسانهای نا باور .

من نه فرشته ام و از جنس آسمون ، و نه به قول اون نویسنده معروف یک کلوخ تیپا خورده ، من فقط یه آدمم ، یه آدم که گاهی زیادی مهربونه گاهی زیادی حساسه و گاهی هم زیادی مغرور ، آدمی که دوست داره همه رو دوست داشته باشه و با همه زلال باشه اما افسوس که آدمای دیگه گاهی این چیزا رو حس نمی کنن افسوس که دردتو هيچکس نميفهمه نميتوني به کسي بگي مثل يه بغض بايد تا دم مرگ تو گلوت نگه داري هيچکس نمي دونه چي ميگي به جز بعضي ها ......

(( ای کاش می توانستیم ادراکمان را از نگاهها بالا ببریم زیرا در هر نگاهی هزاران جمله نهفته است که ما از آنها بی خبریم . ))

 صدايش شکننده تر از ناله های خفته شده در سينه های مرده است

و نگاهش گيراتر از چشمان کودکی است که زير گريه ی ابرها با پای پرهنه می دود.

هيچ كس ويرانيم را حس نكرد
وسعت تنهائيم را حس نكرد
در ميان خنده هاي تلخ من
گريه پنهانيم را حس نكرد
در هجوم لحظه هاي بي كسي
درد بي كس ماندنم را حس نكرد
آن كه با آغاز من مانوس بود
لحظه پايانيم را حس نكرد

 دوست داشتم دريا باشم تا هيچ گاه آلوده زشتي ها نشوم

دوست داشتم ابر باشم تا هرگاه غمي در دل داشتم بگريم

 دوست داشتم جويبار باشم تا زمين را با حرکتم حيات بخشم

دوست داشتم ماه باشم تا در نيمه شب رازدار دل غمگينان باشم

اما تو به من صفت اشرف مخلوقات را دادي تا آنها بخواهند من باشند

پس از مرگم نمي دانم چه خواهد شد

نمي خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهدساخت

ولي بسيار مشتاقم که از خاک گلويم صوتکي سازد

 گلويم صوتکي باشد به دست کودکي گستاخ و بازيگوش

و او يک ريز و پي در پي دم گرم خودش را در گلويم سخت بفشارد
و خواب خفتگان آشفته و آشفته تر سازد تابدين سان بشکند درمن سکوت مرگوارم را .

دكتر علي شريعتي

 كنج هر دیوارش دوستانم بنشینند

آرام گل بگو گل بشنو

 هر كسی میخواهد وارد خانه پر مهر و صفامان گردد

شرط وارد گشتن شستشوی دلهاست

شرط آن داشتن یك دل بی رنگ و ریاست

 بر درش برگ گلی میكوبم

 و به یادش با قلم سبز بهار

مینویسم ای دوست خانه دوستی ما اینجاست

 تا كه سهراب نپرسد دیگر خانه دوست كجاست

ساده اما زيبا...

شاد اما دلسوز...

مصمم اما بي خيال...

مهربان اما جدي...

سبز اما بي ريا...

عاشق اما عاقل........

 نگاهم اينبار بر جسم خسته ام دلسوزانه مي نگرد

فرشتگان روزی از خدا پرسیدند :

 بار خدایا تو که بشر را اینقدر دوست داری غم را چرا آفریدی؟

خداوند گفت:غم را بخاطر خودم آفریدم .چون این مخلوق من که خوب می شناسمش تا غمگین نباشد به یاد خالق نمی افتد.

روبروی من و چشمات انتظار یه چراغه
زیر سقفی که نجیبه فرصت بوسه چه داغه
آینه های مهربونی تو به تو تا بی نهایت
شونه هامون جای قصه سرامون گرم رفاقت
روبروی من و چشمات اتفاقی پا به ماهه
چشمای تو سهم عشقه چشمایی که سرپناهه
بوی عطر پیرهن تو برده هوش از عطر شب بو
به نگاه تو حسوده چشمای قشنگ آهو
سمت و سوی وسعت تو سمت و سوی آسمونه
حرف بارون با تنت نیست حرف تو رنگین کمونه
داشتن تو یه قراره بین قلب من و دریا
شور شعر و شوق شعری دیدنت وقت تماشا
کاشکی چشمات مال من بود با یه رنگ عاشقونه
بغضمو بغل بگیری به یه چشمک یه بهونه

تا حالا فکر کرديد فرق عشق بلبل و پروانه چيه ؟
بلبل وقتی عاشق گل ميشه داد ميزنه فرياد ميزنه که من عاشقم اما وقتی گل پژمرده شد ولش ميکنه و ميره سراغ يه گل ديگه .

و اما پروانه ..... وقتی عاشق شمع ميشه اونقدر دورش ميچرخه اونقدر دور شمع ميچرخه تا ميسوزه و صداش هم در نمياد........

در کلاس روزگار
 
درسهای گونه گونه هست
 
درس دست یافتن به آب و نان
 
درس زیستن کنار این و آن
 
درس مهر
 
درس قهر
 
درس آشنا شدن
 
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
 
در کنار این معلمان و درسها
 
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
 
یک معلم بزرگ نیز
 
در تمام لحظه ها تمام عمر
 
در کلاس هست و در کلاس نیست
 
نام اوست : مرگ
 
و آنچه را که درس می دهد  زندگی است 

دنیا را برایتان شاد شاد و شادی را برایتان دنیا دنیا ارزومندم