يادته به من مي گفتي زندگي فقط دو روزه؟
      تو تا آخرش نموندي 
      دل من از اين مي سوزه …
      اون نگاه نافذ تو واسه من يه يادگاره
     ياد چشمات كه مي افتم
     چشم من تا صبح بيداره…
     عشق من فقط تو بودي هنوز هم هستي عزيزم
     تو كه مي گفتي هميشه نبايد من اشك بريزم
     جاي خالي تو مونده هنوز هم اينجا كنارم
     من زمستون تو بودم ولي تو شدي بهارم
     رفتي اخرش …
     مي دونم …
     زندگي همش دو روزه
     آره……..زندگي همش دو روزه
     توي اين دو روزه دنيا دل من فقط مي سوزه………….

و تا به امروز چهار سال از هجرت پروانه ام می گذرد......

يکي بود تو قصمون وفا نکرد ...

 رفت و پشت سرشم نگاه نکرد ...

 يکي بود زندگيشو هوس سوزوند ...

آبروش رفت و ديگه اينجا نموند ...

يکي بود يکي نبود و يک پري ...

 يه بغل عاشقي هاي سرسري ...

کي بود اون که طاقت گريه نداشت ...

 عاشق هوس شد و تنهام گذاشت ...

کي بود کي بود اون تو بودي ...

 کاشکي از اول نبودي ...

به پايان فكر نكن ..

انديشيدن به پايان هر چيز شيريني حضورش را تلخ مي كند ...

 بگذار پايان تو را غافلگير كند

درست مانند آغاز

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود نه به زبان بلكه از ته قلب خود بگو:

يادت بخير........

در غريبي ناله ها کردم کسي يادم نکرد

در قفس جان دادم و صياد ازادم نکرد

ضربه مردم چنان از زندگي سيرم نمود

آرزوي مرگ کردم مرگ هم يادم نکرد

......

براي زيستن دو قلب لازم است.

قلبي كه هديه دهد و قلبي كه هديه پذيرد .

قلبي كه سخن گويد و قلبي كه پاسخ دهد.

قلبي كه دوستش بداري و قلبي كه دوستت بدارد.

قلبي براي من و قلبي براي تو....

(تقديم به بهترينم )

يادته يه روز بهم گفتي وقتي خواستي گريه كني برو زير بارون كه نكنه يه نامردي اشكاتو ببينه و بهت بخنده !!!؟؟؟

گفتم اگه اسمون نباريد چي؟؟؟ گفتي اگه چشماي تو ببارند اسمون هم گريش مي گيره .

حالا من اينجا ايستادم و گريه مي كنم...

اسمون هم نمي باره...

و تو هم ايستادي كنار و داري بهم مي خندي......

براي شکستن من يه اخم کافيه ... نيازي به فریادت نيست

 واسه اشک ريختنم سکوت تو کافيه ... نيازي به قهر نيست

براي مردنم حرف رفتنت کافيه ... نيازي به انجامش نيست !!!!!

گفتي چشمها را بايد شست !

شستم ولي.....

گفتي جور ديگر بايد ديد!

 ديدم ولي.....

 گفتي زیر باران بايد رفت‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍!

رفتم ولي.....

  او نه چشم هاي خيس و شسته ام را

نه نگاه ديگرم را

هيچکدام را نديد

 فقط در زير باران با طعنه اي خنديد و گفت :

 ديوانه ي باران نديده!!!!!!!!

خواستم هديه اي برايت بفرستم

گل گفت مرا بفرست تا با عطر خود او را شاد سازم.

گفتم او خودش گل است...

خار گفت مرا بفرست تا در چشم دشمنانش فرو روم.

گفتم او انقدر مهربان است كه دشمن ندارد...

بلبل گفت مرا بفرست تا با اوازم او را شاد سازم.

گفتم نه او خودش خوش صداست...

ناگهان صداي قلبم به گوشم رسيد...

صداي تاپ تاپ قلبم بود...

كه مي گفت مرا بفرست تا دوستش بدارم.

پس خالصانه تقديم تو باد...

خواب ناز بودم شبی

دیدم کسی در میزند

در را گشودم روی او

دیدم غم است در میزند

ای دوستان بی وفا از غم بیاموزید وفا

غم با ان همه بیگانگی

هر شب به من سر می زند...

دل مي گيرد و ميميرد و هيچكس سراغ ز ان نيميگيرد.

ادعاي خدا پرستيمان دنيا را كور كرده

ولي ياد نداريم چرا خلق شده ايم

غرورمان را بيش از ايمان باور داريم

حتي بيش از عشق!!!

گفتم زندگي چيست؟

گفت زندگي جاده ي رهگذر است.

گفتم رهگذر كيست؟

گفت من و تو ما همه رهگذريم كه در اين ره مي گذريم .

گفتم با غم دنيا چه بايد كرد؟

گفت به غم دنيا بايد بخنديم و بخنديم و بخنديم....