صدايش شکننده تر از ناله های خفته شده در سينه های مرده است

و نگاهش گيراتر از چشمان کودکی است که زير گريه ی ابرها با پای پرهنه می دود.

هيچ كس ويرانيم را حس نكرد
وسعت تنهائيم را حس نكرد
در ميان خنده هاي تلخ من
گريه پنهانيم را حس نكرد
در هجوم لحظه هاي بي كسي
درد بي كس ماندنم را حس نكرد
آن كه با آغاز من مانوس بود
لحظه پايانيم را حس نكرد

 دوست داشتم دريا باشم تا هيچ گاه آلوده زشتي ها نشوم

دوست داشتم ابر باشم تا هرگاه غمي در دل داشتم بگريم

 دوست داشتم جويبار باشم تا زمين را با حرکتم حيات بخشم

دوست داشتم ماه باشم تا در نيمه شب رازدار دل غمگينان باشم

اما تو به من صفت اشرف مخلوقات را دادي تا آنها بخواهند من باشند